زهرا حاجی میرزاآقائی یزدی؛ مرضیه دهقانی؛ خاتون علیپور
چکیده
پیشینه و اهداف: طی چند دهه اخیر نقش کیفیت تدریس در ارتقای کیفیت آموزش عالی افزایش یافته است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل، ملاکها، و نشانگرهای مرتبط با کیفیت تدریس در آموزش عالی شکل گرفت.روشها: این مطالعه یک مرور نظاممند است که با مدل هفتمرحلهای رایت انجام شد. جستجو در پایگاههای داده داخلی (SID، Magiran و Noormags) و بینالمللی ...
بیشتر
پیشینه و اهداف: طی چند دهه اخیر نقش کیفیت تدریس در ارتقای کیفیت آموزش عالی افزایش یافته است. از این رو، پژوهش حاضر با هدف شناسایی عوامل، ملاکها، و نشانگرهای مرتبط با کیفیت تدریس در آموزش عالی شکل گرفت.روشها: این مطالعه یک مرور نظاممند است که با مدل هفتمرحلهای رایت انجام شد. جستجو در پایگاههای داده داخلی (SID، Magiran و Noormags) و بینالمللی (Google Scholar و Scopus) انجام شد. معیارهای ورود شامل مقالات پژوهشی چاپ شده در نشریات معتبر و مرتبط با کیفیت تدریس در آموزش عالی در بازه زمانی ۲۰۱۴-۲۰۲۵ (۱۳۹۰-۱۴۰۴ هجری شمسی) بود. مقالات منتشرشده در مجموعه مقالات همایشها، یادداشتهای سردبیر و مطالعات فاقد روششناسی روشن از جمله مواردی بودند که بر اساس معیارهای خروج از مرور حذف شدند و در نهایت، ۳۱ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. برای اعتباربخشی نتایج از تکنیک توافق میانکدگذاران استفاده گردید. دادهها با استفاده از روش تحلیل محتوای کیفی تحلیل شدند.یافتهها: تحلیل مطالعات به شناسایی ۳ عامل اصلی (استاد، دانشگاه و دانشجو)، ۱۲ ملاک و ۶۱ نشانگر منجر شد. تحلیل فراوانی نشان داد که عامل استاد با اختلاف، بیشترین فراوانی را در مطالعات داشت و ملاک مهارتهای حرفهای در حین تدریس پرتکرارترین ملاک بود. عوامل دانشگاه و دانشجو نیز بهترتیب به عنوان دومین و سومین عامل پرتکرار شناسایی شدند.نتیجهگیری: کیفیت تدریس سازهای چندبعدی است که در ادبیات عمدتاً با شایستگی استاد مفهومپردازی شده است، در حالی که حمایت سازمانی دانشگاه نیز عاملی مهم بوده است. یافتهها شکاف پژوهشی در نقش فعال دانشجو و ضرورت حرکت به سمت رویکردهای یادگیرندهمحور را نشان میدهند.